moondance

nie jesteśmy pewni niczego magiczne ilości magicznych wieści i obrazów przelewają się przez nas w takt muzyki której nikt nie potrafi zdefiniować której nikt nie jest pewny niczego, najmniej wiemy co się dzieje z nami
gubimy litery i słowa śmiejemy się nie mamy oczu
linia ciała krzywizna bioder piersi mleczne ruchy dłoni i ciepło
dookoła szyby zamarzają, lód pokrywa nasze usta
mamy ciemne oczy, czarne źrenice wypływają na białko
requiem dla snu i dla przyjemności, krzyczymy z dzikim uśmiechem jesteśmy szaleni
białe ciało kremowe ciało
kontrasty ludzkiej budowy, lubię tracić oddech twoimi dłońmi
nas tu na dobrą sprawę nie ma
trzy ciała niebieskie i komety od czasu do czasu przelatujące obok
mgła i pył gwiezdny, dźwięki które wywołują drżenie
jestem przerażona, nagle ciebie nie ma ale wiem że to chwilowe że obowiązki i takie tam, musimy czasem udawać że jesteśmy zgodni z zapisem programu
taniec księżyca, symfonia wilkołaka
tańcem potrafię oddać wszystko, hipnotyzuję cię, za chwilę upadnę, za chwilę umrę tylko po to, aby wygrzebać swoje ciało z popiołów samej siebie
niekończąca się historia, już na zawsze stworzyliśmy ten duet
nienawidzimy się, kochamy się, obojętni wobec siebie łamiemy się, drapiemy, gryziemy i syczymy,
tylko po to aby za chwilę znów spleść się, drobne gesty, brutalne dłonie na talii
ty jesteś mój, ja twoja, mamy się wzajemnie ale się nie posiadamy, ot chorobliwy świat
robaczywy i parszywy, a mimo to, tu umrzemy, wraz z nim, z tym milionem świateł i tysiącem kłamstw
masz ciemne oczy, to chyba żałoba, zliżę sen z twoich oczu
lubię nasze kłótnie i sprzeczki, dobrze mi tak tu teraz
brakuje mi wszystkiego, mam wszystko
stan niepojęty i nieokreślony, coś co wymyka się definicjom
jesteśmy ciężko chorzy, jesteśmy spokojni do bólu
obserwuję ludzi, zastygłych jako drzewa, obserwuję tych którzy wybuchli
nie widzimy już nic, jesteśmy ślepi, świeżo narodzeni
jesteśmy urodzonymi mordercami, pożeraczami
jesteśmy pięknymi potworami